Ciekawostki

Medycyna ewolucyjna: dlaczego ludzie mają haluksy?

Haluksy – patologia stopy

Paluch koślawy jest najczęstszym problemem przodostopia u dorosłych. Charakteryzuje się anatomiczną deformacją polegającą na odchyleniu bocznym paliczków oraz przyśrodkowej widoczności pierwszej głowy kości śródstopia, powszechnie znanej jako guzek. Ta nabyta deformacja jest często skorelowana z bólem stopy, nierównowagą i upośledzonym chodem. Wiążę się ona również z upadkami u osób starszych oraz obniżoną jakością życia związaną ze zdrowiem. Badania epidemiologiczne wskazują na wyższą częstość występowania palucha koślawego wraz z wiekiem i większą liczbą występowania kobiet niż mężczyzn. Jest to zgodne z potencjalnymi czynnikami przyczynowymi, takimi jak zapalenie kości i stawów i zwężone obuwie. Chociaż obuwie może być znaczącym czynnikiem zewnętrznym, ważne jest istnienie wewnętrznych i ewolucyjnych aspektów ludzkiej stopy, które zwiększają to ryzyko.

PERSPEKTYWY EWOLUCYJNE

Ludzka stopa różni się od innych stóp ssaków naczelnych tym, że wykorzystujemy naszą stopę jako sztywną dźwignię podczas chodu, a nie jako chwytający narząd do wspinaczki nadrzewnej (rysunek). Aby ułatwić chwytanie u małp człekokształtnych, ich śródstopie rozciągnięte jest wzdłuż jego długiej osi, a boczne kości śródstopia są wewnętrznie obrócone, co kontrastuje z położeniem I kości śródstopia u ludzi, które umożliwia w pełni kontakt podeszwy stopy z podłożem. Przesunięty paluch u małp człekokształtnych tworzy oś zgięcia palucha w płaszczyźnie prostopadłej do paliczków bocznych. U ludzi przesunięty i obrócony paluch tworzy oś zgięcia w tej samej płaszczyźnie, co boczne paliczki, powodując bolesny ucisk w stawie śródstopno-paliczkowym.

Badania ewolucji pozwalają na lepsze zrozumienie schorzenia

Dalsze omówienie anatomii opartej na ewolucji i mechanizmów leżących u podstaw skłonności ludzi do rozwijania palucha koślawego sprzyja lepszemu zrozumieniu częstotliwości jego występowania, zmian zachowań w celu zmniejszenia ryzyka i rozwoju przyszłych terapii. Obecnie terapie różnią się w zależności od stopnia zniekształcenia, od nieoperacyjnych leków i wkładek, po zabiegi chirurgiczne, takie jak osteotomie lub artrodeza. Jednak w ramach wszystkich tych procedur nadal istnieją wyzwania – wskaźniki kliniczne są różne, brakuje dowodów na temat tego, kiedy stosować określone techniki operacyjne.

 

źródło: www.ncbi.nlm.nih.gov
autorzy: Pierre Tamer, Scott Simpson
tłumaczenie: własne

 

Tags:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *